சிறுகதை: அப்துல்லா அமிர்தம் அபிஷேக்! – தி. வள்ளி

பதிவு செய்த நாள் : 26 ஜனவரி 2020

‘‘லீலா! அந்த பால்கனியிலே இருக்கிற சேரை ஹால்ல போட்டுடு’’ என்றாள் அமிர்தம் அம்மாள்.

‘‘சமையல் என்ன பண்ணட்டும்மா?’’ என்று கேட்டபடியே சேயரை எடுத்து ஹாலில் போட்டாள் லீலா.

‘‘வெண்டக்கா பொரியல் பண்ணிடு. இருக்கிற மல்லிய துவையல் பண்ணிடு.’’

‘‘வெண்டக்கா ஐந்தாறுதானேம்மா இருக்கு? அது போதுமா? குழம்பு என்ன வைக்கட்டும்?’’

‘‘என் ஒருத்திக்கு அது போதும். வெங்காயம் போட்டுக்கோ. எண்ணெய் குறைச்சி விடு. தேங்காய் போடாதே. டாக்டர் பிரஷர் இருக்குதுன்னு சொல்றாரு. நேத்திக்கு வச்ச வத்த  குழம்பே மிச்சமிருக்கு. அதனாலே குழம்பு வைக்க வேணாம். சின்ன குக்கர்ல அரை டம்ளர் அரிசி களைஞ்சி வச்சிடு. இன்னைக்கு அப்துல்லாவை வர சொல்லணும். காய்கறி, மளிகை, மெடிக்கல்ல மருந்து எல்லாம் வாங்கிட்டு வர 2 மணி நேரம் ஆயிடும். அவன் 10 மணிக்கு ஆட்டோ கொண்டு வந்தான்னா சரியா இருக்கும். அவனுக்கு போன் பண்ணணும்.’’

அப்துல்லாவுக்கும், அமிர்தத்துக்குமான உறவு தாய் – பிள்ளை போல பாசமானது. அதில் வயதோ, மதமோ நுழைந்தது கிடையாது. மாதத்திற்கொரு முறையோ, இருமுறையோ அப்துல்லா ஆட்டோவில் வெளியே போய்விடுவது அமிர்தத்திற்கு பிடித்தமான ஒன்று. வீட்டிற்குள்ளேயே இருக்கும் வாழ்வில் சற்று வெளியே போய் வரும் வாய்ப்பாகவும் இருந்தது.

அப்துல்லாவும் அவளை சர்வ ஜாக்கிரதையாக கூட்டி கொண்டுபோய் வந்து விடுவான். ஒரு சின்ன சாமானை கூட துாக்க விடமாட்டான். வாங்கிய சாமானை வீட்டிற்குள் கொண்டு வந்து வைத்து விட்டுத்தான் போவான். எத்தனை நாள் முடிகிறதோ, அதுவரை போவோம் என நினைத்து கொண்டாள் அமிர்தம். இந்த ஐப்பசி வந்தால் 65 முடிந்து 66 துவங்குகிறது.

ஐந்து வருடமாகிறது அவர் போய் சேர்ந்து. வேதாச்சலம் போனபிறகு அந்த சிங்கிள் பெட்ரூம் பிளாட்டில் தனியாகத்தான் வாழ்கிறாள். சொந்த வீடு தனிவீடு என்பதால் பாதுகாப்பாக இருக்காது என்று இங்கு குடி வைத்தான் அபிஷேக். அது 300 வீடுகளை கொண்ட கேட்டடு கம்யூனிட்டி. அப்போது அவன் நண்பன் பக்கத்து வீட்டில் இருந்தது மிகவும் உதவியாக இருந்தது. அவனும் மாற்றலாகி போய்விட்டான்.

அமிர்தத்தின் ஒரே மகன் அபிஷேக். இருப்பது அமெரிக்காவின் புளாரிடாவில். அபிஷேக்குக்கு கல்யாணமாகி 10 வயதில் ஒரு மகனும் இருக்கிறான். அப்பா இறந்த பிறகு அம்மாவை தனியாக விட மனமில்லை என்றாலும், அவன் அங்கே கிரீன் கார்டு வாங்கிவிட்டான். கணவன், மனைவி இருவரும் சம்பாதிப்பதால் வீடும் வாங்கி செட்டிலாகி விட்டார்கள். இனி எங்கே இங்கு வரப்போகிறார்கள் என்று நினைத்து கொண்டாள் அமிர்தம்.

அண்ணாவும், தங்கை உமாவும் சென்னையில் இருப்பதுதான் அமிர்தத்தின் பெரிய ஆறுதல். அண்ணா அவளைவிட 3 வயது மூத்தவர். முன்பெல்லாம் மாதம் இருமுறை தங்கையை பார்க்க ஓடிவந்து விடுவார்.

இப்போது அவருக்கும் முடியாததால் இரண்டு மாதத்திற்கொரு முறை வந்தாலே பெரிசு. நடுவே ஒரு முறை அமிர்தம் போய் பார்த்துவிட்டு வருவாள். உமாவை கேட்க வேண்டாம், பாதி நாள் பெண் வீட்டிற்கும், பாதி நாள் பிள்ளை வீட்டிற்கும் உதவி செய்ய போய்விடுவாள். அவர்களுக்கெல்லாம் பிள்ளைகள் பக்கத்தில் இருக்கிறார்கள். லீவு விட்டால் வருகிறார்கள். பேரக்குழந்தைகளோடு வாழும் பாக்கியம் எத்தனை பேருக்கு கிடைக்கும்? பேரன் ரித்விக்கை ஸ்கைப்பில் தான் பார்க்க முடிகிறது. அவனை ஸ்பரித்து தொட்டு அணைத்து மகிழும் சந்தோஷம் எப்பவாவது மட்டுமே கிடைக்கும் பாக்கியமாகி போய்விட்டது.

இத்தனைக்கும் அமிர்தம் தைரியமான பெண்தான். கணவர் இறந்த பிறகு 5 வருடங்கள்  யாரையும் சிரமப்படுத்தாமல், தன் வேலையை தானே பார்த்து கொண்டுதான் வழ்கிறாள். ஆனாலும் வயது ஏற, ஏற மனதிற்குள் சிறு பயம் எட்டிப் பார்க்கவே செய்கிறது. மகன் அருகில் இல்லை என்ற ஏக்கம் வரத்தான் செய்கிறது. பிள்ளை வீட்டில் வாழும் தன் வயதை ஒத்தவர்களை பார்க்கும் போது, அந்த ஏக்கம் அதிகமாகத்தான் செய்கிறது.

 என்ன செய்ய? எதற்கும் கொடுப்பினை வேண்டுமே! நல்ல மனம் படைத்த, உதவி செய்பவர்கள் பக்கத்தில் இருந்தாலும் சொந்த பிள்ளையை போல உரிமையுடன் சொல்ல முடியுமா என தோன்றும். அண்ணன் மகன் வினய், அவனுக்கு ஆன்லைனில் டெலிபோன் பில், மின் கட்டணம், வீட்டு வாடகை, பராமரிப்பு தொகை எல்லாம் கட்டி விடுவான். மொபைல் ரீசார்ஜ் பண்ணுவது, கேஸ் புக் பண்ணுவது போன்றவற்றை பக்கத்து வீட்டு ரமா பண்ணி கொடுத்து விடுவாள். வீட்டு செலவுக்கு கொஞ்சம் பணம் அப்துல்லாவின் ஆட்டோவில் வெளியே போகும் போது ஏடிஎம்மில் எடுத்து வைத்துக் கொள்வாள். எப்படியோ வாழ்க்கை ஓடுகிறது.

எல்லா வசதிகளையும் அபிஷேக் செய்து கொடுத்திருந்தாலும் தனக்கென ஓர் உறவு அருகில் இல்லாதது வரவர ஒரு குறையாக தோன்ற ஆரம்பித்தது. அதுவும் சில சமயம் உடம்பு சரியில்லாமல் போகும் போது அது ரொம்ப பூதாகரமாக தோன்றும். அப்துல்லா அவளை பொறுப்பாக டாக்டரிடம் கூட்டிப்போய் மருந்துகளை வாங்கி கொடுத்து, வீட்டில் விட்டு விட்டு போகும் போது, அவன் தன் பூர்வ ஜென்ம பிள்ளையோ என நினைப்பு வரும். கண்கலங்கி, அவன் கைகளை பிடித்து நன்றி சொல்வாள். எந்த சொந்தமும் இல்லாத ஒரு பந்தம் மனதை நெகிழ வைக்கும்.

‘‘என்னம்மா நீங்க... எங்கம்மாவுக்குன்னா செய்யமாட்டேனா? இதப்போய் பெரிசுபடுத்துறீங்களே’’ என்பான். அவனை பார்த்தாலே அமிர்தம் மனதிற்குள் ஒரு தெம்பும், தைரியமும் பிறக்கும். அதேபோல, லீலாவும் வெளிவேலையும், சமையலும் செய்ய வந்தாலும் ஒரு பாசத்தோடு பழகுவாள். உடம்பு சரியில்லையென்றால் வீட்டில் சொல்லிவிட்டு, இரவு வந்து துணைக்கு படுத்து கொள்வாள். மொத்தத்தில், மகன் அருகில் இல்லாவிட்டாலும் பாசமான பல உதவும் மனிதர்களை பக்கத்தில் கொடுத்திருக்கிறார் கடவுள் என நினைத்து கொள்வாள்.

அன்று இரவு பேசிய அபிஷேக், அடுத்த வாரம் கம்பெனி வேலையாக 15 நாட்கள் இந்தியா வரப்போவதாக சொன்னதும் மனம் மகிழ்ச்சியில் துள்ளியது. அமிர்தத்திற்கு அவனை பார்த்து ஒரு வருடமாக போகிறது என நினைத்து கொண்டாள்.

மகன் மறுவாரம் வர அமிர்தத்தின் நாட்கள் மகிழ்ச்சியில் கழிந்தன. 15 நாட்கள், 15 நிமிடங்களாக கழிந்துவிட, இதோ நாளை கிளம்புகிறான் அபிஷேக். அப்துல்லா ஆட்டோவில் போய் ஊறுகாய், அப்பளம், வத்தல், வடாம், பொடி வகைகள், பலகாரம் எல்லாம் வாங்கி பெட்டி நிறைய நிரப்பி விட்டாள். பேரனுக்கு பிடித்தமானவற்றையும் வாங்க மறக்கவில்லை.

இரவு சாப்பிட்டதும் அபிஷேக் அம்மாவின் அருகில் வந்து உட்கார்ந்தான். அவள் கையை எடுத்து தன் கையில் வைத்து கொண்டான். ‘‘அம்மா! உன்னை இப்படி தனியா விட்டுட்டு போக கஷ்டமா இருக்கு. உனக்கு முன்னே மாதிரி உடம்பு இல்லேன்னு தெரியுது. நான் இங்கே வரமுடியாத நிலைமையிலே இருக்கேன்’’ என்று கூற,

ரொம்ப தைரியமான அமிர்தம் சட்டென்று உடைந்து போய் அழ ஆரம்பிக்க, ‘‘அபிஷேக்! நீ கிட்டக்க இல்லாதது எவ்வளவு கஷ்டமா இருக்குன்னு தெரியுமா? வரவர வயசு கூடும்போது, உடம்பு முடியாம போகும்போது மனசுக்குள்ள பயமா இருக்குடா. எங்கே உன்னை பார்க்காம போயிடுவேனோன்னு நினைப்பு வருதுடா. என் தைரியமே பாதி குறைஞ்சு போன மாதிரி இருக்குடா...’’ என்றவள் அழ ஆரம்பித்தாள்.

‘‘அம்மா! உனக்கு நினைவிருக்கிறதா, நான் படிக்கும் போதே வெளிநாட்டு வேலைக்கெல்லாம் போகமாட்டேன், இங்கே இருக்கிற வசதி போதும்னு தீர்மானமா இருந்தேன். நீதான் திரும்ப திரும்ப வெளிநாட்டு வாழ்க்கை, பணம், வசதின்னு சொல்லி என்னை வற்புறுத்தி, அதுக்கு ஏத்த மாதிரி எனக்கு பொண்ணும் பார்த்தே. உன் மருமகள் முழுக்க, முழுக்க வெளிநாட்டு வாழ்க்கையை விரும்புறவ. அவ பிள்ளையையும் அப்படியே வளர்த்திருக்கா. அவனும் இந்தியா வர விரும்பல. அவன் கொஞ்சம் பெரிய பிள்ளையாயிருந்தால், அவங்களை அங்கேயே விட்டுவிட்டு நானாவது உன்கூட வந்து இருந்திருப்பேன். ரெண்டு பேரும் வேலைக்கு போறதுனால அவளால அவனை தனியா பார்த்துக்க முடியாது. இப்ப நான் ஒரு சூழ்நிலை கைதிம்மா.

வெளிநாட்ல இருக்கிற பிள்ளைங்க எல்லாம் ரொம்ப சந்தோஷமா, நிம்மதியா வாழ்றோம்னு நினைக்கிறாங்க. அப்படி இல்லேம்மா. நான் தினமும் குற்ற உணர்ச்சியில் தவிக்கிறேன்மா. என்ன, என்னை இந்த சூழ்நிைலக்கு தள்ளுனதுக்கு காரணம் நீதான். நீ சொல்லி, சொல்லி வளர்த்ததினாலேதான் நான் வெளிநாடே போனேன். அதுவும் உன்னை திருப்திப்படுத்த இப்போ அந்த சூழல்ல இருந்து வெளிவர முடியாமல் தவிக்கிறேன்’’ என்றான் மனம் நெகிழ, தொண்டை அடைக்க....

அமிர்தத்திற்கு யதார்த்தம் புரிந்தது. கைக்கும், வாய்க்குமாக தன் கணவர் சம்பாதித்தது தான் பார்த்து பார்த்து செலவு பண்ணிய நிலை தன் மகனுக்கு வரவேண்டாம் என நினைத்து அவனை வெளிநாடு போக சொன்னது இன்று தன்னை பாதிக்கும் பூதாகரமான சூழ்நிலையாக மாறி பயமுறுத்தும் என நினைக்கவில்லை. தான் விதைத்ததை தான்தானே அறுவடை செய்ய வேண்டும்? சட்டென கண்ணீரை துடைத்துக் கொண்டு புன்னகைத்தாள்.

‘‘கவலைப்படாதே அபிஷேக்! நான் நிம்மதியா, சந்தோஷமாதான் இருக்கேன். மாமா, சித்தி இந்த ஊர்லதானே இருக்காங்க. வினய் எல்லா உதவியும் செய்றான். பக்கத்து வீட்டு லதா எல்லா உதவியும் செஞ்சு கொடுக்கிறா. லீலாவும், அப்துல்லாவும் ரொம்ப பிரியமா கவனிச்சுக்கிறாங்க. இங்கே எனக்கு ஒரு குறையும் இல்லை. நீ என்னை நினைச்சு கவலைப்படாதே. பாசமான மனுஷங்க என்னை சுத்தி இருக்காங்க’’ என்றாள் போலி புன்னகையுடன். அபி

ஷேக் மனம் லேசாக, அம்மாவை அணைத்து கொண்டான். ‘‘வருடம் ஒரு முறை எப்படியாவது வந்து பார்த்து போகிறேன்மா..’’ என்றான். ‘சரியென’ தலை யாட்டினாள் ரத்த பந்தம் இருந்தும் தனியாகி போன அந்த பணக்கார அனாதை.        ***