துரை கருணா எழுதும் ‘கொஞ்சம் திரும்பிப் பார்ப்போம்..!’ – 64

பதிவு செய்த நாள் : 18 ஜனவரி 2020

சூயெஸ் கால்வாய்!

மத்திய தரைக்கடலையும், செங்கடலையும் இணைத்து 103 மைல் நீளத்திற்கு வெட்டப்பட்ட மிகப்பெரிய கால்வாய்தான் சூயெஸ் கால்வாய், ஆரம்பத்தில் 26 அடி ஆழம் 2 அடி அகலத்தில் தோண்டப்பட்ட இக்கால்வாய் நாளடைவில் மிகப்பெரிய கப்பல்கள் செல்லக்கூடிய அளவிற்கு மிகப்பிரம்மாண்டமாக தோண்டப்பட்டது. 19–ம் நூற்றாண்டில் சுமார் 12 கோடியே 70 லட்சம் டாலர் செலவில் இக்கால்வாய் அமைக்கப்பட்டது. அதன் வரலாற்றை கொஞ்சம் திரும்பிப் பார்ப்போம்.

சூயெஸ் கால்வாய் அமைப்பதற்கு சுமார் மூவாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முன்பே, அதாவது கி.மு.1300களில் செங்கடலையும், எகிப்தின் நைல் நதியையும் இணைக்கும் கால்வாய் ஒன்று இருந்துள்ளது. கி.பி. எட்டாம் நூற்றாண்டில் அந்த கால்வாய் தூர்க்கப்பட்டதால் எகிப்து நாட்டினர் புதிய கால்வாய் ஒன்றை அமைக்க வேண்டும் என அப்போதே முயற்சி மேற்கொண்டுள்ளனர். காலப்போக்கில் 1798–ல் எகிப்தை கைப்பற்றிய நெப்போலியன் சூயெஸ்பூசந்தி பகுதியில் கால்வாய் வெட்டும் முயற்சியில் இறங்கினார். ஆனால், அது தடைப்பட்டுப்போனது.

பின்னர் எகிப்து நாட்டின் வைசிராயாக முகமது அலி பொறுப்பேற்ற போது, அவரிடம், பிரெஞ்ச் நாட்டைச் சேர்ந்த பெரிடினாண்டு–டி–லெஸ்ஸெப்ஸ் என்ற தூதுவர் வந்து நெப்போலியன் காலத்தில் சூயெஸ் கால்வாய் தொடர்பாக லெப்பேர் என்ற பிரெஞ்ச் எஞ்ஜினியர் தயாரித்த திட்ட அறிக்கையை காட்டி இந்த கால்வாயை அமைத்தால் மத்திய தரைக்கடல் பகுதி சார்ந்த நாடுகள் வாணிபத்தின் மூலம் முன்னேறலாம் என்று தெரிவித்துள்ளார். ஆனால், முகமது அலி அதில் போதிய ஆர்வம் காட்டவில்லை. ஆனாலும், லெஸ்ஸெப்ஸ் தம் முயற்சியை கைவிடாமல் தம் வாழ்நாளில் எப்படியாவது சூயெஸ் கால்வாய் அமைக்கும் பணியை நிறவேற்றுவது என உறுதி பூண்டார். பணியிலிருந்து அவர் விலகிய நிலையிலும், கால்வாய் வெட்டும் பணியை எப்படிச் செயல்படுத்துவது. இத்திட்டத்தை நிறைவேற்ற எவ்வளவு செலவாகும் என்பது உள்ளிட்ட விவரங்களை குறிப்பிட்டு நீண்ட அறிக்கையை தயாரித்து எகிப்து அரசிடம் வழங்கினார். ஆனால், அவருடைய அறிக்கையை எகிப்து நாட்டின் நிர்வாகிகள் யாரும் கண்டு கொள்ளவில்லை.

ஆனால், அதிர்ஷ்ட வசமாக 1854–ம் ஆண்டு எகிப்தின் தலைமைப் பதவிக்கு, லெஸ்ஸெப்ஸின் பழைய நண்பர் முகமது சயீது வந்ததும், அவரிடம் தமது அறிக்கையை காட்டி, சூயெஸ் கால்வாய் அமைப்பதற்கான அனுமதியைப் பெற்றுள்ளார். அதன் பின்னரும் நிறைய சோதனைகள், ஆனாலும் அதையெல்லாம் சமாளித்து 1858–ம் ஆண்டு ‘சூயெல் கால்வாய் கம்பெனி’ என்ற அமைப்பை தோற்றுவித்த அவர் கம்பெனியின் மூலதனம் 200 மில்லியன் பிராங்குகள் எனத் தீர்மானித்து 500 பிராங்குகள் கொண்ட 4 லட்சம் பங்குகளாக பிரித்தார். இது பற்றிய அறிக்கையை கண்ட அப்போதைய பிரிட்டிஷ் பிரதமர் இத்திட்டத்தை கடுமையாக எதிர்த்தார். அவரை சந்தித்த லெஸ்ஸெப்ஸ், சூயெஸ் கால்வாய் திட்டத்தின் மூலம் ஏற்படப்போகும் நன்மைகளை விளக்கிக்கூறி, அனுமதியை பெற்றார்.  ஒரு வழியாக 1859–ம் ஆண்டு ஏப்ரல் மாதம் 25–ம் தேதி சூயெஸ் கால்வாய் வெட்டும் பணி தொடங்கி 1869–ம் ஆண்டு நவம்பர் 9–ம் தேதி பணிகள் நிறைவுற்று கப்பல் போக்குவரத்துக்காக திறக்கப்பட்டது. சூயெஸ் கால்வாய் கம்பெனியின் ஒரு லடசத்து 76 ஆயிரத்து 602 பங்குகள் எகிப்து வசம் இருந்தன. ஆனால், அப்போது அதிபராக இருந்த இஸ்மாயில் ஊதாரித்தனமான செயலால் கடன்பட்டிருந்தார். இதை பயன்படுத்திக்கொண்ட பிரிட்டிஷ் பிரதமர் டிஸ்ரேரி என்பவர்,  பார்லிமெண்டின் அனுமதியையும் பெறாமல் எகிப்து வசம் இருந்த பங்குகளை விலைக்கு வாங்கிவிட்டார். இதனால் இருநாடுகளுக்கும் இடையே மனக்கசப்பும், போட்டி மனப்பான்மையும் உருவாகின.

பின்னர் காலப்போக்கில் நிலைமை சீராகி 1888–ம் ஆண்டு சமாதான காலத்திலும் யுத்த சமயங்களிலும் சூயெஸ் கால்வாயை எல்லா நாடுகளும் சம உரிமையுடன் பயன்படுத்த உறுதி அளிக்கும் சர்வதேச உடன்படிக்கை கையெழுத்தானது. ஆனால், முதல் மற்றும் இரண்டாம் உலக யுத்தம் நடைபெற்ற சமயங்களில் இங்கிலாந்து இந்த ஒப்பந்தத்தை மதிக்கவில்லை. மீண்டும் 20–ம் நூற்றாண்டில் சில மாற்றங்கள் நிகழ்ந்தன. 1968–ம் ஆண்டில் சூயெஸ் கால்வாய் கம்பெனியின் சொத்து முழுவதும் எகிப்து நாட்டை சேரும் என ஒரு ஒப்பந்தம் நிறைவேறியது. ஆனால், 1956–ம் ஆண்டிலேயே எகிப்து, சூயெஸ் கம்பெனியை நாட்டுமையாக்கி தன் வசமாக்கிக் கொண்டது. இதை ஏற்காத பிரிட்டனும், பிரான்ஸும், மத்திய தரைக்கடல் பகுதியில் தங்களின் செல்வாக்கு குறைந்து விடும் எனக்கருதி களம் இறங்கின. எப்படியாவது சூயெஸ் – கால்வாய் கம்பெனியை கைப்பற்ற வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் எகிப்தின் மீது இந்த இரு நாடுகளும் படையெடுத்தன. எகிப்தும் மூர்க்கமான தாக்குதலில் ஈடுபட்டது. இந்த போரின் போது சூயெஸ் கால்வாயில் பல கப்பல்கள் மூழ்கடிக்கப்பட்டு, கப்பல் போக்குவரத்தே தடைபட்டன. உலக நாடுகள் இதற்கு கடும் கண்டனம் தெரிவித்தன.

குறிப்பாக இந்தியாவும், அமெரிக்காவும் ஐக்கிய நாடுகள் சபைக்கு இந்த பிரச்னையை எடுத்துச் சென்று சுமுகத் தீர்வுக்கு பாடுபட்டன.  இவர்களின் முயற்சியால் எகிப்துக்கு சர்வதேச அமைதிப்படை அனுப்பப்பட்டது.

ஐ.நா.சபை வற்புறுத்தலுக்கு இணங்க சூயெஸ் கால்வாய் பகுதியில் இருந்த பிரிட்டன், மற்றும் பிரெஞ்சப் படைகள் திரும்ப பெறப்பட்டன. இதையடுத்து ஐ.நா.சபை முழு முயற்சி மேற்கொண்டு சூயெஸ் கால்வாய் பகுதியில் மூழ்கிக்கிடந்த கப்பல்களை எல்லாம் அகற்றி 1957–ம் ஆண்டு மார்ச் மாதம் மீண்டும் கப்பல் போக்குவரத்து நடைபெற வழிவகை செய்தது. ஆனாலும் கூட அவ்வப்போது சூயெஸ் கால்வாய் பிரச்னை எழுந்தபடியே இருந்தது. மத்திய தரைக்கடலில் உள்ள போர்ட் சயீது துறைமுகத்தையும், செங்கடலின் வடமேற்கு முனையிலுள்ள சூயெஸ் துறைமுகத்தையும் இணைக்கும் வகையில் மிகப்பிரமாண்டமாய் உருவாக்கப்பெற்ற இந்த சூயெஸ் கால்வாய் இன்னும் கூட நம்மை பிரமிக்க வைக்கிறது. 19–ம் நூற்றாண்டிலேயே, எகிப்து தேசத்தினர் இந்த சாதனையை நிகழ்த்திக் காட்டியுள்ளனர்.  ஆனால், நம் இந்தியாவில் தேசிய நதி நீர் இணைப்பு, மாநில அளவிலான நதிகள் இணைப்பு திட்டங்கள் குறித்து இன்னும் பேச்சளவிலேயே இருக்கிறோம். முயற்சித்தால் முடியாதது எதுவும் இல்லை என்பதை நாம் எப்போதுதான் உணரப்போகிறோம். தெரியவில்லை!