கலைமாமணி வாமனனின் ‘நிழலல்ல நிஜம்’ – 181

பதிவு செய்த நாள் : 27 மே 2019

திரை உலகில் வந்த திருப்ப காட்சி !

இலை­யு­திர் காலத்­தில் விழும் தழை­க­ளைப்­போல், கடந்­து­போன காலங்­க­ளின் நினை­வு­க­ளும் அழ­கா­னவை, இனி­மை­யா­னவை. சினி­மாக்­கா­ரர்­க­ளும் இப்­ப­டிக் கடந்த காலத்தை நினைத்து அதில் லயிக்­கும் போது, அவர்­கள் பார்த்து ரசித்த திரைப்­ப ­டங்­களை மீண்­டும் பட­மாக்­கு­வ­துண்டு.  

நாற்­ப­து­க­ளில் புராண காலம் ஒரு­வி­த­மா­கக் கடந்து சென்ற பின்பு, இந்த முறை­யில் கடந்­த­கால படத்­தின் இன்­னொரு பதிப்­பாக முத­லில் வெளி­வந்த படம், ‘ராஜாம்­பாள்’ (1951).

பிர­பல துப்­ப­றி­யும் நாவ­லா­சி­ரி­யர் ஜே.ஆர். ரங்­க­ராஜூ ‘ராஜாம்­பாள்’  என்ற தலைப்­பு­டன் எழு­திய நாவலை அடிப்­ப­டை­யா­கக்­கொண்­டி­ருந்­தது இந்­தப் படம். தமி­ழில் 1935ல் எடுக்­கப்­பட்ட சமூ­கப்­ப­ட­மான  ராஜாம்­பா­ளின்  அடுத்த அவ­தா­ர­மாக இது அமைந்­தது.

ஐம்­ப­து­க­ளின் தொடக்­கத்­தில், ஒளிப்­ப­தி­வா­ளர் ஆர்.எம்.கிருஷ்­ண­சா­மி­யும் ஒலிப்­ப­தி­வா­ளர் எம். ராதா­கி­ருஷ்­ண­னும் வி.சி.சுப்­ப­ரா­மன் என்­ப­வ­ரு­டன் இணைந்து அருணா பிலிம்ஸ் என்ற தயா­ரிப்பு நிறு­வ­னத்தை தொடங்­கிய போது, ஏற்­க­னவே திரைப்­ப­ட­மாக எடுக்­கப்­பட்ட ‘ராஜாம்­பாள்’  கதை­யைத் மீண்­டும் எடுக்க முடிவு செய்­தார்­கள். அவர்­கள் எடுத்த ‘ராஜாம்­பா’­­ளின் கதா­நா­ய­க­னாக அறி­மு­க­மா­ன­வர்,

ஆர். எஸ். மனோ­கர்.  இவர் பின்­னா­ளில் பிர­பல வில்­ல­னாக பரி­ண­மித்­தார்.  இரண்­டா­வது ‘ராஜாம்­பா’­­ளின் வெற்றி, அருணா பிலிம்ஸ் நிறு­வ­னம் தொடர்ந்து சில படங்­களை எடுக்க வழி­வ­குத்­தது.

இந்த முறை­யில் அருணா பிலிம்ஸ் எடுத்த அடுத்த வெற்றி படம்,  ‘தூக்­குத் தூக்கி’ (1954). தலைமை வேடத்­தில் நடித்த சிவாஜி கணே­ச­னுக்கு டி.எம்.சவுந்­த­ர­ரா­ஜன் பல பாடல்­கள் பாடி, வெற்­றி­க­ர­மாக பின்­ன­ணிக் குரல் கொடுத்த முதல் படம் இது.

‘தூக்­குத் தூக்கி’ படக்­க­தையை அருணா பிலிம்ஸ் ஆர்.எம்.கிருஷ்­ண­சாமி ஏன் தேர்ந்­தெ­டுத்­தார்? அவ­ரு­டைய பழைய நினை­வு­கள்­தான் கார­ணம். அவர் பழம்­பெ­ரும் இயக்­கு­நர் ஆர்.பிர­கா­ஷி­டம் பணி­யாற்­றி­ய­வர். பிர­காஷ் கேமரா வேலை செய்து இயக்கி வெற்­றி­ய­டைந்த படம்,  1935ல் வந்­தது ‘தூக்­குத் தூக்கி’. காலத்­திற்கு ஏற்ற மாற்­றங்­கள் செய்து இந்­தப் படத்தை எடுத்­தால் அது வெற்­றி­ய­டை­யும் என்று ஆர்.எம்.கிருஷ்­ண­சாமி நினைத்­தார்.  பழைய ‘தூக்­குத் தூக்­கி’­­யின் நாய­கன் மூன்று நாய­கி­களை மணந்­து­கொள்­கி­றான். மூன்று பெண்­க­ளி­டம் மாட்­டிக்­கொண்டு விழிக்­கி­றான் என்று நகைச்­சு­வைப் பாணி­யில் காட்டி படத்தை முடித்­தி­ருந்­தார்­கள். இதை மாற்றி, நாய­கன் ஒரே நாய­கியை மணப்­ப­து­போல் சிவாஜி கணே­சன் நடித்த ‘தூக்­குத் தூக்கி’ நிறை­வ­டைந்­தது. இந்த வெற்­றிப்­ப­டத்­தின் கதை, வச­னத்தை  ஏ.டி.கிருஷ்­ண­சாமி எழு­தி­யி­ருந்­தார்.

இந்த ‘தூக்­குத் தூக்கி’ வெற்றி வாகை சூடிக்­கொண்­டி­ருக்­கும் போது­தான், ‘கூண்­டுக்­கிளி’ எடுத்­து­விட்டு அதன் தோல்­வி­யால் துவண்டு போயி­ருந்­தார் டி.ஆர்.ராமண்ணா.  அவ­ரும் அருணா பிலிம்­சார் கடைப்­பி­டித்த பார்­மு­லாவை பயன்­ப­டுத்தி வெற்­றி­ய­டைய நினைத்­தார். இந்த வகை­யில் பழைய காலத்து வெற்­றிப் படங்­க­ளில் வரி­சையை அவர் புரட்­டிப்­பார்த்து, ‘குலே­ப­கா­வலி’ எடுக்க முடிவு செய்­தார். அந்­தக்­கால ஜோடி­யான வி.ஏ.செல்­லப்பா, டி.பி. ராஜ­லட்­சுமி நடித்த ‘குலே­ப­கா­வலி’  (1935) திரைப்­ப­டத்­தின் அடிச்­சு­வட்­டில் எம்.ஜி.ஆர்., டி.ஆர். ராஜ­கு­மா­ரியை வைத்து புதிய ‘குலே­ப­கா­வலி’  எடுத்­தார். வெற்றி மலர்­வ­தைக் கண்­டார். பழைய சரக்­கைப் புதிய கோப்­பை­யில் ஊற்­றித்­தந்து ஒரு புதிய தொடக்­கத்தை ராமண்ணா கண்­டார். கதை சுருக்­க­மா­னது, படம் நீள­மா­னது, அளவை வெட்­டி­யி­ருந்­தால்

அழ­கைக்­கூட்­டி­யி­ருக்­க­லாம் என்ற விமர்­ச­னம் வந்­தா­லும், அடைந்த வெற்றி சுவை­யா­னது என்று ராமண்ணா முன்­னே­றி­னார்.

ஒரு பக்­கம் ‘பரா­சக்தி’ வெளி­வந்து மிகப்­பெ­ரிய வெற்றி அடைந்து, அர­சி­யல் மேடை­யின் பிர­சார வச­னங்­கள், திரைப்­பட முற்­றத்­தில் பட்­டா­சு­கள் போல் வெடித்­துக் கொண்­டி­ருந்­தன. இன்­னொரு பக்­கம், பழைய திரைப்­ப­டங்­க­ளின் புதிய பதிப்­பு­க­ளைத் தயா­ரித்து வெற்றி அடை­யும் தந்­தி­ரத்­தைத் திரைப்­பட தயா­ரிப்­பா­ளர்­கள் பயன்­ப­டுத்­திக்­கொண்டே இருந்­தார்­கள்.


எல்.வி.பிர­சாத் இயக்­கத்­தில் சிவாஜி தலைமை வேடத்­தில் நடிக்க, மு.கரு­ணா­நிதி வச­னம் எழு­திய ‘மனோ­கரா’ (1954), பழசை புதி­ய­ தாக்­கும் இந்­தப் போக்­கில் ஈடு­பட்டு மிகப்­பெ­ரிய வெற்­றியை அடை­ய­லாம் என்று மீண்­டும் நிரூ­பித்­தி­ருந்­தது.

பம்­மல் சம்­பந்த முத­லி­யார் எழு­திய ‘மனோ­கரா’  நாட­கத்தை மேடை­யில் நடிக்­கா­த­வர்­கள் இல்லை என்று கூறும் அள­வுக்கு பல்­லா­யிர மேடை­கள் கண்ட பிர­பல நாட­கம் அது. ஆனால், தமிழ் பேசும்­பட அத்­தி­யா­யத்­தின் முதல் பாகத்­தில், பம்­மல் முத­லி­யாரே மனோ­க­ரா­வின் முதல் திரை அவ­தா­ரத்­தில் நடித்து, படம் மண்­ணைக் கவ்­வி­யி­ருந்­தது (1936).

ஆனால் பிர­சாத்­தின் திற­மை­யான இயக்­கம், மனோ­க­ரன் என்ற பொருத்­த­மான வேடத்­தில் சிவா­ஜி­யின் நடிப்பு, மு.கரு­ணா­நி­தி­யின் காட்­ட­மான வச­னம் ஆகி­ய­வற்­று­டன் வெளி­வந்த ஐம்­ப­து­க­ளின் ‘மனோ­கரா’ நல்ல வர­வேற்பை பெற்­றது.

‘மனோ­கரா’, ‘தூக்­குத் தூக்கி’, ‘குலே­ப­கா­வலி’ முத­லிய படங்­க­ளின் வெற்­றி­யால் ஐம்­ப­து­க­ளில் திரைப்­ப­டத்­து­றை­யில் இயங்­கிக்­கொண்­டி­ருந்­த­வர்­கள்,  மறு­ப­திப்­புப் படங்­க­ளில் கூடு­தல் ஆர்­வத்­து­டன் ஈடு­பட்­டார்­கள்.

அருணா பிலிம்­சி­லி­ருந்து பிரிந்து சென்ற வி.சி.சுப்­ப­ரா­மன், தன்­னு­டைய புதிய ஸ்தாப­ன­மான கஸ்­தூரி பிலிம்ஸ் சார்­பில் ‘மேனகா’  (1955) என்ற படம் எடுத்­தார். அவர் கையாண்­ட­தும் பழைய திரைக்­க­தை ­யைப் புதிய படம் ஆக்­கும் உத்­தி­யைத்­தான்.

ஆனால், தமிழ் திரைப்­பட

வர­லாற்­றில் வந்த முதல் சமூ­கப்­ப­டம் என்று கூறப்ப­ டுகிற ‘மேன­கா’­­வின் கதையை அவர் புதிய திரைப்­ப­திப்­பா­கக் கொண்­டு­வந்த போது அது எடு­ப­ட­வில்லை.

முதல் ‘மேனகா’ (1935), தமிழ் சினி­மா­வில் பார­திப் பாட­லைப் பயன்­ப­டுத்­திய முதல் படம் என்ற பெரு­மை­யைப் பெற்­றது. டி.கே. சண்­மு­கம், என்.எஸ்.கிருஷ்­ணன் முத­லிய கலை­ஞர்­களை அறி­மு­கப்­ப­டுத்­தி­யது.

முன்­னோடி இயக்­கு­ந­ரான ராஜா சாண்டோ இயக்­கிய (இரண்­டா­வது) தமிழ்ப் பட­மாக அமைந்­தது. இது­போன்ற எந்­தப் பெரு­மை­யும் இரண்­டா­வது ‘மேன­கா’­­விற்கு கிடைக்­க­ வில்லை. சினி­மாக்­கா­ரர்­கள் பிர­தா­ன­மாக நினைக்­கும் வசூ­லை­யும் அது குவிக்­க­வில்லை. துள்ளி எழுந்த பிறகு துவண்டு விழும் நீள­மான படம் என்று புதிய ‘மேன­கா’வை ஒரு வார இதழ் விமர்­சித்­தது.

ஆனால், பழைய சோற்றை நம்பி ஏமாந்­தோமே என்று சுப்­ப­ரா­மன் தளர்ந்­து­வி­ட­வில்லை. நாடக உல­கில் வலம் வந்­த­பின் திரை­யி­லும் ஒரு முறை வெளி­வந்­தி­ருந்த ‘சதா­ரம்’ (1933) கதை­யைத் தன்­னு­டைய அடுத்த தயா­ரிப்­பிற்­காக அவர் தேர்ந்­தெ­டுத்­தார். பானு­ம­தி­தான் சதா­ரம். ஜெமினி கணே­சன் அவ­ருக்கு ஜோடி. தன்­னு­டைய ‘சதா­ரம்’ (1956) படத்­திற்கு ஜி.ராம­நா­தனை இசை­ய­மைப்­பா­ள­ராக வி.சி.சுப்­ப­ரா­மன் நிய­மித்­தார். தன்­மேல் வைக்­கப்­பட்ட நம்­பிக்­கையை ராம­நா­தன் பொய்­யாக்­க­வில்லை.

‘நினைந்து நினைந்து நெஞ்­சும் உரு­குதே’ (டி.எம்.சவுந்­த­ர­ரா­ஜன்), ‘புது­மையை என்ன சொல்­வே’ன் (டி.எம்.எஸ்), ‘பொங்கி வரும் புது நிலவே’ (டி.எம்.எஸ், பானு­மதி) என்று மன­தைக் கவ­ரும் பாடல்­க­ளைத் தந்­தார் ராம­நா­தன். ஆனால் படம் மக்­க­ளைக் கவ­ர­வில்லை.

இயற்­கை­யா­கவே திரைத்­து­றை­

யி­னருக்­குப் புதி­ய­வர்­க­ளை­யும் புதிய போக்­கு­க­ளை­யும் கண்­டால் ஒரு

அச்­சம் இருக்­கும். முத­லுக்கு மோசம் வந்­து­வி­டுமோ என்ற பயம்­தான் அந்த அச்­சத்­திற்கு அடிப்­படை. அத­னால் அரைத்­த­மாவை இடை­வி­டா­மல் அரைத்­துக் கொண்­டி­ருப்­பது அவர்­க­ளுக்­குப் பிடித்­த­மான ஒன்று. திரைத்­து­றை­யைக் கன­வுத் தொழிற்­சாலை என்று கூறு­வ­தும் உண்டு. அதைப் போலவே பழைய மாவை அரைத்­துக் கொண்டே இருப்­ப­தால், அதை ஒரு ‘அரவை நிலை­யம்’ என்று கூறு­வ­தும் பொருந்­தும். சிலர் அதை ‘அறுவை நிலை­யம்’ என்று கூறு­வது இந்­தக் கார­ணத்­தி­னால்­தான்.

வி.ஏ.செல்­லப்­பா­வும் டி.பி.ராஜ­லட்­மி­யும் நடித்த ‘மதுரை வீரன்’(1939), நாட்­டுப்­புற இசை மணத்­து­டன் நிரம்­பி­யி­ருந்த பாடல்­க­ளின் வாயி­லாக மகத்­தான் வெற்­றி­ய­டைந்­தது.

தெருக்­கூத்­துக்­க­ளி­லும் மிக­வும் பிர­ப­ல­மான ‘மதுரை வீரன்’ கதையை லேனா செட்­டி­யா­ரின் கிருஷ்ணா பிக்­சர்ஸ், எம்.ஜி.ஆர், பானு­மதி, பத்­மினி என்ற நட்­சத்­திர வரி­சை­யு­டன் திரைக்கு மீண்­டும் கொண்டு வந்­தது. ஜி. ராம­நா­த­னின் இசை­யில் ‘நாட­க­மெல்­லாம் கண்­டே’ன், ‘அவர்க்­கும் எனக்­கும் உறவு காட்டி’, ‘ஆடல் காணீரோ’, ‘வாங்க  மச்­சான் வாங்க’ முத­லிய பாடல்­கள் வெற்­றி­ய­டைந்­தன.

நடிப்­புக் கலை­யிலே முன்­னேற வேண்­டும் என்ற எண்­ண­மும் முயற்­சி­யும் எனக்­குக் குறைவு என்று எம்.ஜி.ஆரே தன்­னைப் பற்­றிக் கூறு­வ­து­ போல் ‘மதுரை வீர’­­னில் எம்.ஜி.ஆரின் நடிப்­பைக் குறித்து ஒரு பத்­தி­ரிகை விமர்­ச­னம் எழு­தி­யது.  

ஆனால் ‘மதுரை வீர’ன் வெளி­யி­டப்­பட்ட 36 திரை அரங்­கங்­க­ளி­லும் நூறு நாட்­கள் ஓடி சாத­னைப் படைத்­தது!  பொருத்­த­மான முறை­யி­லும் சரி­யான நடி­கர்­க­ளு­ட­னும் பழைய கதையை வழங்­கி­னால் புதிய சரித்­தி­ரம் படைக்க முடி­யும் என்று  நிரூ­பித்­தது எம்.ஜி.ஆர். நடித்த ‘மதுரை வீரன்’.

தியா­க­ராஜ பாக­வ­த­ருக்கு வெற்­றிப்­ப­ட­மாக அமைந்த ‘அம்­பி­கா­பதி’ (1937), அதே பெய­ரில் இரு­பது வரு­டங்­க­ளுக்­குப் பிறகு வந்­தது. சிவாஜி தலைமை வேடம் ஏற்­றார். பானு­மதி அம­ரா­வ­தி­யாக நடித்­தார். முதல் அம்­பி­கா­ப­திக்­குக் கிடைத்த ஜெயம், இரண்­டாம் அம்­பி­கா­ப­திக்­குக் கிடைக்­க­வில்லை.

‘சிந்­தனை செய் மனமே’, ‘வடி­வே­லும் மயி­லும் துணை’, ‘மாசிலா நிலவே நம் காதலை மகிழ்­வோடு’,  ‘வாடா மலரே தமிழ்த்­தேனே’ போன்ற பாடல்­க­ளின் ரீங்­கா­ரம் இன்­றும் கேட்­கி­றது. ஆனால் பாடல்­க­ளின் வெற்றி, ‘அம்­பி­கா­பதி’ திரைப்­ப­டத்­தைக் காப்­பாற்­ற­வில்லை.

இதே போலத்­தான் சின்­னப்­பா­வின் அபா­ர­மான வெற்­றிப்­ப­ட­மான ‘ஆர்­ய­மாலா’    திரைப்­ப­டம்,  1957ல் ‘காத்­த­வ­ரா­யன்’  ஆன­போது அது எடு­ப­டா­மல் போனது. ஆனால் பி.யு.

சின்­னப்பா 1940ல் இரண்டு

வேடங்­க­ளில் நடித்த  ‘உத்­த­ம­புத்­தி­ரன்’, சிவா­ஜி­யின் தேர்ந்த நடிப்­பில்  1958ல் வந்­த­போது இன்­னும் கூட பொலி­வு­பெற்­றது. ‘முல்லை மலர் மேலே’,  ‘யாரடி நீ மோகினி’, ‘அன்பே அமுதே அருங்­க­னியே’,

காத்­தி­ருப்­பான் கம­லக்­கண்­ணன் என்று ராம­நா­தன் அளித்த சிங்­கா­ர­மான பாடல்­கள், இரண்­டாம் ‘உத்­த­ம­புத்­தி­ர’னை உய­ரத்­தில் நிலை­நி­றுத்த உத­வின.

கடந்த காலத்தை மறக்­கா­மல் அதன் முன்­னு­தா­ர­ணங்­களை மதித்து செயல்­ப­டு­வது நல்­ல­து­தான். ஆனால் புதிய உத்­வே­கத்­து­ட­னும், புதிய தெம்­பு­ட­னும் செயல்­ப­ட­வேண்­டும்.  

புதிய முயற்­சி­களை, புதிய  திசை­க­ளைக் காணும்­படி முன்­னெ­டுத்­

துச் செல்­ல­வேண்­டும். அப்­ப­டிச்

செய்­தால் வெற்­றிக்­கான வாய்ப்­பு­கள் கூடும்.

(தொட­ரும்)