துரை கருணா எழுதும் ‘கொஞ்சம் திரும்பிப் பார்ப்போம்..!’ – 5

பதிவு செய்த நாள் : 01 டிசம்பர் 2018

விடுதலை போராட்ட வீரர் சுப்பிரமணிய சிவா!

இந்­திய சுதந்­தி­ரப் போராட்­டத்­தில் தமிழ் நாட்­டின் பங்­க­ளிப்பு என்­பது பெரு­மைக்­கு­ரி­யது. மிக­வும் சிறப்­புக்­கு­ரி­யது. 18ம் நூற்­றாண்­டில் வீரன் அழ­கு­முத்­துக்­கோன், வீர­பாண்­டிய கட்­ட­பொம்­மன், ஊமைத்­துரை, மருது பாண்­டி­யர்­கள் தொடங்கி, பார­தி­யார், வ.உ.சி, சுப்­பி­ர­ம­ணிய சிவா, வாஞ்­சி­நா­தன், நீல­கண்ட பிரம்­மச்­சாரி, மடத்­துப்­பட்டி சிதம்­ப­ரம் பிள்ளை, வேம்பு அய்­யர், வந்­தே­மா­த­ரம் சுப்­பி­ர­ம­ணிய அய்­யர், சுப்­பையா பிள்ளை,ஜெகன்­னாத அய்­யங்­கார் என தொடர்ந்து பின்­னா­ளில் ராஜாஜி, காம­ரா­ஜர், சத்­தி­ய­மூர்த்தி என பட்­டி­யல் நீளும்.

கப்­ப­லோட்­டிய தமி­ழன் என மக்­க­ளால் போற்­றப்­பட்ட வ.உ.சி. என்ற வ.உ.சிதம்­ப­ரம் பிள்­ளை­யின் நெருங்­கிய சகா­வான தேசப்­பற்­றா­ளர் சுப்­பி­ர­ம­ணிய சிவா என்ற வீரத் தியா­கியை பற்­றிய சில குறிப்­பு­களை இந்த வாரம் காண்­போம்.

இன்­றைய திண்­டுக்­கல் மாவட்­டம் வத்­த­லக்­குண்டு நக­ரில் ராஜம் அய்­யர் – நாகம்­மாள் தம்­ப­தி­ய­ருக்கு 1884ம் ஆண்டு அக்­டோ­பர் மாதம் 14ம் தேதி மக­னா­கப் பிறந்­த­வர்­தான் சுப்­பி­ர­ம­ணிய சிவம். இளம் வய­தி­லேயே இறைப்­பற்­றும், தேச­பக்­தி­யும் அவ­ரி­டம் குடி­கொண்­டி­ருந்­தது. எதன் மீதும் நாட்­டம் இன்றி வளர்ந்த சுப்­பி­ர­ம­ணிய சிவம், நாட்­டுப்­பற்­றில் தீவி­ரம் கொண்­ட­வ­ராக இருந்­தார்.

தந்­தை­யின் கவ­னிப்­பின்றி தாய்­வழி தாத்­தா­வின் பரா­ம­ரிப்­பில் வளர்ந்த சிவம், தமது பெய­ருக்கு தகுந்­தாற்­போல பெரும் சிவ­பக்­த­ரா­கவே திகழ்ந்­தார். மிகச்­சி­றிய வய­தி­லேயே ஆன்­மிக ஈடு­பாடு கொண்ட சிவம், நாள்­தோ­றும் சிவ­பூஜை செய்­வதை தம் கட­மை­க­ளில் ஒன்­றாக கொண்­டி­ருந்­தார்.

மதுரை நக­ரில் ஆரம்­பக் கல்வி பயின்ற சிவம், வறுமை கார­ண­மாக குடும்­பத்­தோடு கேரள மாநி­லம் திரு­வ­னந்­த­பு­ரம் செல்­லும் நிலை உரு­வா­னது. சுப்­பி­ர­ம­ணிய சிவத்­தின் தந்தை ராஜம் அய்­யர் வேலை எது­வும் இன்றி, ஊர் சுற்­றித் திரிந்­த­தால், அவ­ரால் குடும்­பத்தை பரா­ம­ரித்து, சிவத்­தை­யும் படிக்க வைக்க முடி­யாத நிலை ஏற்­பட்­ட­தால், ராஜம் அய்­ய­ரின் நண்­பர் ஒரு­வ­ரின் ஆலோ­ச­னைப்­படி திரு­வ­னந்­த­பு­ரம் சென்று அங்கு குடி­யே­றி­னர்.

அந்த காலத்­தில், கேரள பூமி­யில் ஏரா­ள­மான அன்ன சத்­தி­ரங்­கள் ‘ஊட்­டுப்­புறை’ எனும் பெய­ரில் இருந்­தன. மிகப் பெரிய செல்­வந்­தர்­கள் மட்­டு­மல்­லாது மன்­னர்­க­ளும் இந்த ஊட்­டுப்­பு­றை­களை பெரிய அள­வில் நடத்தி வந்­த­னர். அந்த வகை­யில் திரு­வ­னந்­த­பு­ரம் சமஸ்­தா­னம் நடத்தி வந்த ஊட்டு புறை­யில் மூன்­று­வேளை உணவு இல­வ­ச­மாக வழங்­கப்­பட்டு வந்­தது. வேளைக்கு சுமார் நான்­கா­யி­ரம் பேர் வரை சாப்­பிட்டு வந்­துள்­ள­னர். அந்த பகு­தி­யி­லுள்ள ஏழைக் குடும்­பங்­கள் பல இந்த ‘ஊட்­டுப்­புறை’ சாப்­பாட்டை நம்­பியே வாழ்ந்­துள்­ள­னர்.

திரு­வ­னந்­த­பு­ரம் வந்த சுப்­பி­ர­ம­ணிய சிவத்­தின் குடும்­பத்­தி­ன­ருக்­கும் ஆரம்­பத்­தில் இந்த ‘ஊட்­டுப்­புறை’ உண­வு­தான் வாழ்­வா­த­ர­மாக விளங்கி உள்­ளது. மிகுந்த சிர­மத்­திற்­கி­டையே உயர்­நிலை கல்­வியை திரு­வ­னந்­த­பு­ரத்­தில் முடித்த சிவம், மிகுந்த இலக்­கிய ஆர்­வம்  உள்­ள­வ­ரா­க­வும் திகழ்ந்­துள்­ளார். பள்­ளி­யில் படிக்­கும் போதே இலக்­கிய மன்­றச் செய­லா­ளர் பொறுப்­பேற்று பல்­வேறு ஆன்­றோர்­களை, சமய சான்­றோர்­களை வர­வ­ழைத்து சொற்­பொ­ழி­வாற்ற வைத்­துள்­ளார். அவ­ரும் மிகச் சிறந்த பேச்­சா­ள­ராக தம்மை வளர்த்­துக் கொண்­டார். உயர்­நி­லைப் பள்­ளி­யில் படிக்­கும் போதே, 15வது வய­தில் சிவத்­திற்கு திரு­ம­ணம் ஆனது. அடுத்த சில மாதங்­க­ளி­லேயே சிவம் கோவை மாந­க­ருக்கு உயர்­நி­லைக் கல்வி பயி­லச் சென்­றார். அங்கு சென்­றது முதல் சிவத்­தின் நட­வ­டிக்­கை­கள் மாறிப்­போ­னது. ஆன்­மி­கம், இலக்­கி­யம் என்று மிகுந்த ஈடு­பாட்­டு­டன்  வளர்ந்த சிவம் தமது 16வது வய­தில் இருந்து, அதற்கு நேர் எதி­ரான மனப்­போக்கு உடை­ய­வ­ராக மாறிப்­போ­னார். பெரும் முர­ட­னாக நடந்து கொண்­டார். மீண்­டும் திரு­வ­னந்­த­பு­ரம் வந்த சிவம், அங்கு மல்­யுத்­தம், சிலம்­பம், குத்­துச்­சண்டை ஆகி­ய­வற்­றில் பயிற்சி பெற்­ற­து­டன், முரட்­டுத் தன­மான மீசை­யு­டன், எவ­ரை­யும் வம்­புக்கு இழுத்து சண்டை போட்டு, அடிக்­கடி போலீ­சுக்கு சென்ற சிவம், உற­வி­னர் ஒரு­வர் உத­வி­யு­டன்  போலீஸ் துறை­யி­லேயே குமாஸ்தா வேலை­யில் சேர்ந்­தார். ஆனால் அடுத்த நாளே அந்த வேலையை உதறி விட்டு, தேச விடு­த­லைப் போராட்­டத்­தில் தீவி­ரம் காட்­டத் தொடங்­கி­னார்.

‘தர்ம பரி­பா­லன சமா­ஜம்’ என்ற அமைப்பை ஏற்­ப­டுத்தி அதன் மூலம் பல கூட்­டங்­களை நடத்­திய  சிவம், அக்­கூட்­டங்­க­ளில் அனல்­ப­றக்க, கனல் தெறிக்க உரை­யாற்­று­வார். அவ­ரது உரை கேட்க மக்­கள் கூட்­டம் அலை மோதும். இதை கண்ட திரு­வ­னந்­த­பு­ரம் சமஸ்­தா­னம், அவரை திரு­வ­னந்­த­பு­ரம் நகரை விட்டு வெளி­யே­றும்­படி உத்­த­ர­விட்­டது. சிவ­மும் அதை மறுக்­கா­மல் திரு­நெல்­வேலி மாவட்­டத்­திற்கு சென்­றார். தனி­யொரு மனி­த­ராக, எந்த வச­தி­யும் இன்றி கால்­போன போக்­கில் சென்ற சிவம் வழி நெடுக நெல்லை மாவட்­டத்­தின் பல பகு­தி­க­ளில் தேச விடு­தலை குறித்த சொற்­பொ­ழி­வு­களை நிகழ்த்­தி­னார். மக்­கள் அவ­ருக்கு அமோக வர­வேற்­ப­ளித்­த­னர்.

‘தென்­னாட்­டுத் தில­கர்’ எனப் போற்­றப்­பட்ட வ.சி.சிதம்­ப­ரம் பிள்­ளையை சிவம் சந்­தித்த பிறகு, தேச­பக்தி உணர்வு அவ­ரி­டம் கொளுந்­து­விட்டு எரி­யத் தொடங்­கி­யது. இந்த இரு­பெ­ரும் விடு­தலை போராட்ட வீரர்­கள் இணைந்து சொற்­பொ­ழி­வாற்றி மக்­க­ளி­டம் தேச­பக்தி தொடர்­பான எழுச்­சியை ஏற்­ப­டுத்­தி­னர்.

ஒரு­முறை தூத்­துக்­கு­டிக்கு வருகை தந்தை மகா­கவி பார­தி­யார், சுப்­பி­ர­ம­ணிய சிவத்­தின் பேச்சை கேட்டு மெய்­சி­லிர்த்­துப் போனார். கூட்­டம் முடிந்­த­தும் சிவத்தை கட்­டிப்­பி­டித்­துப் பாராட்­டிய பார­தி­யார் ‘‘இளை­ஞனே,  நீ மராட்­டிய வீர சிவாஜி போல விளங்­கு­கி­றாய்’’ என்று புக­ழந்­து­ரைத்­துள்­ளார். தேச விடு­த­லைப் போராட்­டக் களத்­தில் இருந்த சுப்­பி­ர­ம­ணிய சிவத்­திற்கு எதி­ராக பிரிட்­டிஷ் அரசு பல­முறை வழக்­குப்­ப­திவு செய்து கடுங்­கா­வல் சிறைத் தண்­ட­னை­களை வழங்­கி­யது. சிறை மீண்ட சிவம், தாடி­வ­ளர்த்து துற­வ­ரம் பூண்டு இருந்த நிலை­யி­லும் தமது போராட்ட உணர்வை தேசப்­பற்றை கைவி­ட­வில்லை.

‘ஞான­பானு’, இந்­திய தேசாந்­திரி, பிர­பஞ்ச மித்­தி­ரன்’ என்ற பெயர்­க­ளில் பத்­தி­ரி­கை­களை நடத்தி அதில் தேசப்­பற்று தொடர்­பான கட்­டு­ரை­களை  செய்­தி­களை  வெளி­யிட்­டார். அண்­ணல் காந்தி அடி­கள், தில­கர் உள்­ளிட்ட தேசத்­த­லை­வர்­க­ளின் நன்­ம­திப்பை  பெற்­ற­வர் சிவம். ஒரு கட்­டத்­தில், திருச்சி சிறை­யில், கடுங்­கா­வல் தண்­ட­ணையை அனு­ப­வித்த போது­தான் அவ­ருக்கு காச­நோ­யும்,  அதை தொடர்ந்து தொழு நோயும் தாக்­கி­யது.

அந்த நிலை­யி­லும், பாரத ஆஸ்­ர­மம் நிறு­வு­வது பார­த­மா­தா­வுக்கு கோயில் கட்­டு­வது ஆகிய முயற்­சி­யில் ஈடு­பட்­டார். பல ஊர்­க­ளுக்கு சென்று நிதி திரட்­டி­னார். இதை அறிந்த சிவத்­தின் நண்­பர், சின்­ன­முத்து முத­லி­யார் என்­ப­வர் தரு­ம­புரி மாவட்­டம் பாப்­பா­ரப்­பட்டி என்ற ஊரின் அருகே,  மக்­க­ளின் துணை­யோடு ஏழு ஏக்­கர் நிலத்தை வாங்கி சிவத்­தி­டம் நன்­கொ­டை­யாக வழங்கி, அங்கே பார­த­மா­த­வுக்கு கோயில் எழுப்­பச் சொன்­னார்.

அந்த இடத்தை பார­த­பு­ரம் என பெய­ரிட்ட சிவம், அங்கே ‘பாரத ஆஸ்­ர­மம்’ நிறுவி தொண்டு புரிந்து வந்­தார். அந்த கால­கட்­டத்­தில் சேலம் வந்த விடு­த­லைப் போராட்ட வீரர் தேச­பந்து சித்­த­ரஞ்­சன் தாஸை பாப்­பா­ரப்­பட்­டிக்கு வர­வ­ழைத்து அவ­ரது கையால் ‘பாரத மாதா கோயி­லுக்கு அடிக்­கல் நாட்­டி­னார். எப்­ப­டி­யா­வது இக்­கோ­யிலை நிர்­மா­ணித்­து­விட வேண்­டும் என விரும்­பிய சிவம், நிதி வசூ­லிப்­ப­தற்­காக சென்னை, மதுரை, கோவை என பல ஊர்­க­ளுக்கு சென்­றார். சொற்­பொ­ழி­வாற்­றி­னார். தாமே எழுதி தயா­ரித்த நாட­கங்­களை நடத்­தி­னார். நாட்­கள் செல்­லச்­செல்ல நோயின் தாக்­கம் அதி­க­ரித்து, 1925ம் ஆண்டு ஜூலை மாதம் அவர் நிர்­மா­ணித்த பாப்­பா­ரப்­பட்டி பார­த­பு­ரத்­தி­லேயே சுப்­பி­ர­ம­ணிய சிவம் கால­மா­னார். அவ­ரது உடல் அங்­கேயே அடக்­கம் செய்­யப்­பட்­டது.